In Antoni My oczy życie

Mój wszechświat!


Dziś refleksyjnie, z łezką w oku.
Oczy.
Te oczy, w które patrzę codzień, dają mi wiele radości.
Patrzę w nie i wiem, że wszystko ma sens.
Nieprzespane noce nie mają znaczenia.
Ważne, że jest.
Nasz Antałek.
Nasze szczęście.
Nasza przyszłość.
Patrzę i wiem.
Patrzę i rozumiem.
Nasi rodzice dali życie nam, my daliśmy je Antałkowi.
On stworzy swoje szczęście, swoje życie.
Patrzę na niego i myślę już o tym, co będzie za kilka ładnych lat.
Uśmiecham się myśląc, że kiedyś ( mam nadzieję)  będę babcią.
Będę tuliła takie małe ciałka, w których będzie cząstka nas.
Dzięki Antałkowi, cząstka nas będzie żyła  na tej ziemi, do końca jej istnienia.
Cząstka ta będzie, mimo, że my będziemy już po drugiej stronie.
To jest niezwykłe.
To magiczne.

Polecane posty

3 komentarze:

  1. Dlatego naszą rolą jest dbanie o te kochaniutkie ciałko, żeby przynosiło plony :*
    Asieńko! Wspaniale, że jesteś taka szczęśliwa!
    Piękne te oczy Antałkowe :*

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za komentarz i zapraszam ponownie w moje skromne progi ;) ;)

Nie wyrażam zgody na kopiowanie zdjęć i tekstu, przetwarzanie (w całości lub części)bez mojej zgody. Obsługiwane przez usługę Blogger.

POLECAM